bollentocht3

Je moet er wat voor over hebben om op Koningsdag een leuk tochtje te kunnen kajakken. Of iedergeval; Ik had er wat voor over. De voorbereidingen begonnen al een avond van te voren. Omdat mijn buurt door het

bollentocht3

Tekst: Liesbeth Wielders / Foto’s: Roos Goossens en Liesbeth Wielders

Je moet er wat voor over hebben om op Koningsdag een leuk tochtje te kunnen kajakken. Of iedergeval; Ik had er wat voor over.

De voorbereidingen begonnen al een avond van te voren. Omdat mijn buurt door het koninklijke feestgedruis in Amstelveen volledig afgesloten zou zijn voor autoverkeer moest ik de auto elders zetten. Geen probleem voor die ene keer in het jaar. Vergetende dat ik beter m’n tas met spullen ook in de auto had kunnen leggen. Gelukkig viel ik in de vroege ochtend niet op tussen de koopjesjagers, maar ik sjouwde me een ongeluk met een teveel aan spullen voordat ik bij de auto kwam. Ik bleek niet de enige te zijn geweest met het idee de auto weg te zetten. Bumper tegen mijn bumper stond een auto achter me. Ik kon niet eens de spullen in de kofferbak krijgen, laat staan de toeren die ik moest uithalen om m’n auto te bevrijden.

Deze wijk was ook afgesloten, maar je mocht er wel uit. De vriendelijke verkeersregelaar reminderde me dat ik voorlopig niet terug de wijk in kon. ‘Tot hoelaat staan jullie hier? Ik las dat het tegenwoordig tot tien uur duurt.’vroeg ik de man. ‘Nou mevrouw, ik weet het niet, maar half zes ben ik weg’ Mooi dacht ik, dan zal ik tegen die tijd de wijk wel weer in kunnen.

Drie vrouwen sterk verzamelde we ons op de club. Niet zeker wetende of we er goed aan hadden gedaan om de tocht te varen. De tocht was ondertussen van de Linge veranderd in een kortere tocht in de bollenstreek nabij Keukenhof. We waren bang gemaakt door anderen voor storm en regen maar op het moment dat we de spullen pakten brak de zon door. Een goede voorbode.

Roos croste met vaart over de weg naar Hillegom waar (bleek achteraf) een geweldig goed opstappunt voor kajaktochten en schaatstochten lag. Wij probeerde achter haar aan te racen gezien mijn tomtom last had van een verlate ‘millenniumbug’ en dat lukte ternauwernood.

De opstapplek was geweldig. Wel voor één boot per keer omdat het niet een heel breed stuk was. Jammer en onhandig van die 2 paaltjes bij de laatste brede tree aan het water waar de boot dan overheen getild moest worden. Volgende keer nemen we een zaagje mee en fiksen we dat gewoon.

bollentocht1 bollentocht2

We zijn dus begonnen in Hillegom en hebben daar onbeschaamd de achtertuinen ingekeken van prachtige huizen en mooie stukken oud Hillegom bewonderd. Het blijft natuurlijk Koningsdag en hier hadden ze een kinderplein gemaakt aan het water. Kinderen konden in grote ‘ballonnen’ op het water dollen en een enkeling werd volledig onverwachts terug het water in geworpen. Al koprollend ging hij door de ‘ballon’ heen. Voor ons en leuk schouwspel om naar te kijken en misschien ook een leuk idee voor de MDR bij een evenement of open dag. (de ballonnen dan)

Vanuit Hillegom moesten we de ringvaart op. Een lang en breed stuk water dat al snel saai wordt om te varen. De wind zorgde echter voor de uitdaging en we moesten er flink tegen aan. Eerst ging het nog door aan de kant te varen maar op het laatst hadden we hoge woeste golven en peddels die ruzie maakte met de wind en nergens enige beschutting om het ons makkelijker te maken. Toen we ein-de-lijk de bocht om konden bij de kalkzandsteenfabriek en vrijwel direct in de luwte lagen hadden we toch wel minimaal één chocolade eitje verdient.

Na een korte pauze voeren we door, niet direct beseffend dat we al tussen de bollenvelden voortgleden. Allemaal uitgebloeide narcissen, hyacinten of gekopte bollen staarden ons aan. Dat viel tegen. We waren dan ook euforisch dat na een bocht een veld met nog enig rode tulpen de boel sierden. Dat zal ook prettig zijn geweest voor de toerbootjes vol kou kleumende toeristen van Keukenhof. Want natuurlijk begon het niet lang erna even flink te hozen. Op één veld na was dit zowat het enige met nog wat kleur erin. Gelukkig kleurden onze boten goed in het landschap en namen de toeristen er genoegen mee ons veelvuldig op de foto te zetten. Haha

Bij Keukenhof aangekomen was het afvragen welk aapje naar wie of wat zat te kijken. Hordes mensen stonden met telefoontjes of camera’s te klikken zonder ook maar echt bewust naar de bloemen te kijken. Wij deden wederzijds. We zaten foto’s te maken van fotograferende mensen zonder goed naar dat ene unieke laatste veld met bloeiende tulpen te kijken. Hoewel Emilie toch wel een heel mooi slank paars tulpje had ontdekt tussen de rode massa.

Ondertussen begonnen onze maagjes te knorren door de verleidelijke geuren van appeltaart en bitterballen, maar om nu even af te meren in het park vonden we toch wel bezwarend. Dan maar op de parkeerplaats. Schuilend voor de harde wind en regen achter een keet (we mochten niet gezellig in de keet erbij zitten) werd ons verzocht snel weg te gaan, na de lunch. Hij liet gelukkig een kleine marge in de zin en we konden/mochten even vlug ons brood eten voordat hij weer kwam vragen nu echt weg te gaan. Emilie kreeg er de zenuwen van.

We kwamen via een bosrijk wandelgebiedje uit op de Leidse Vaart waar we vol verbazing naar vogels geluisterd hebben en meerdere Kieviets gespot hebben. Nog een voordeel; we hadden, zoals beloofd, de wind in de rug. Dat ging natuurlijk heel lekker. Enthousiast was ik aan het vertellen hoe hard we wel niet gingen volgens de gps. ‘En hé, ik herken de brug van de internationale Haarlemse bollentocht. En was het niet hier, Emilie, dat we toen werden overvallen, twee jaar terug, door een hagelbui?’

We waren goed aan het memoreren totdat het me opeens opviel dat we de beoogde 11 kilometers van deze tocht al hadden bereikt. ‘Dames, we moeten er uit, we hebben de 11 km bereikt’, riep ik nog. Maar wat raar eigenlijk bedacht ik me. Oh oh, we zitten niet meer op de route…

Doorvaren of terug. Toch maar een stukje terug. Het eindpunt was zo dichtbij. 
De tegenwind was verschrikkelijk.

Roos en Emilie bleven achter hangen. Ik moest eerst maar bewijzen dat er écht een afslag was. Zij (en ik ook niet) konden zich geen zijwater herinneren. We zouden verder terug moeten, ai ai. Lang leven de gps! Daar was toch echt de zijvaart. En ik herkende ‘m ook nog. Alleen… Wat was dat nou? Wat lag daar nou opeens in het water? Alle twee keren dat ik de Haarlemse tocht deed was deze vaart open. Het is een officieel bewegwijzerd stuk kanotocht! Nu lag er een soort van sluis die het water blokkeerde en een stuk verderop een brugje. Nee! Jawel. Nog even oefenen met de hoge uitstap bij harde wind. Mensen de kant op trekken en behoeden dat de boot er vandoor gaat. Kunnen we ook weer afvinken.

Achteraf toch altijd weer leuk als er toch iets onverwachts in de tocht zit. Gelukkig bleef het hierbij en konden we nog eenmaal onbeschaamd in de achtertuinen van de Hillegommers kijken naar overkappingen en loungehoeken voordat we bij ons beginpunt uit kwamen. Hoewel... ik had er niet helemaal op gerekend een klein uurtje later na thuiskomst weer met MDR’ers in de Anna(kerk) te zitten om uiteindelijk bij mij te eindigen met friet. Een heel gezellige afsluiting van Koningsdag voordat we allemaal ergens in de omliggende omgeving onze auto’s/fiets konden gaan ophalen.

Het was een leuke en verrassende tocht die ik eigenlijk nog leuker vind dan de Haarlemse bollentocht. Volgend jaar nog maar eens varen met mooi weer en bloeiende bollen!

Oja, en de Linge. We gaan het met Hemelvaart, 30 mei nog maar eens proberen. Zet de donderdag maar vast in je agenda! Slechts drie kwartier rijden.